sms-love-shariati-1-جملات و پیام های زیبا و آموزنده شریعتی

جملات و پیام های زیبا و آموزنده شریعتی


پاکی در عزلت! 
با همه چیز درآمیز و با هیچ چیز آمیخته مشو.
در انزوا پاک ماندن،
نه سخت است و نه با ارزش.


قرن‌ها نالیدن 
نه! من هرگز نمی‌نالم.
قرن‌ها نالیدن بس است.
می‌خواهم فریاد كنم.
اگر نتوانستم، سكوت می‌كنم.
خاموش مردن بهتر از نالیدن است!


ازدواج 
"... عاقلانه ازدواج کن
تا عاشقانه زندگي کني..."


نگاه زیبا!! 
آن روز که همه به دنبال چشم زيبا هستند،
تو به دنبال نگاه زيبا باش!


احمق نیستم!! 
پُر بودم و سیر بودم و سیرآب
و لذتم تنها این بود که...
آری کارم سخت است و دردم سخت
و از هرچه شیرینی و شادی و بازی است محروم
اما ...
این بس که می‌فهمم!
خوب است.
احمق نیستم...


بیهوده زیستن
ساعت‌ها را بگذارید بخوابند. بیهوده زیستن را نیازی به شمردن نیست


در دشمنی دو رنگی نیست. کاش دوستان هم، در موقع خود، چون دشمنان بی‌ریا بودند


زنی که زیبایی‌ی اندیشه پیدا کرده باشد، زیبایی‌ی بدن‌اش را نمایان نمی‌کند


من در سرزمینی زندگی می کنم که، در آن، دویدن، سهم کسانی است که نمی رسند، و رسیدن، حق کسانی که نمی‌دوند


سكوت می‌كنم، سكوت‌ام نشانه‌ی رضایت نیست، حجمی بزرگ از فریاد است، كه بستری برای حضور نیافته است


در نهان به آنانی دل می‌بندیم که دوست‌مان ندارند، و در آشکار از آنانی که دوست‌مان دارند غافل‌ایم. شاید این است دلیل تنهایی‌ی ما!


در زندگی طوری باش که: آنان‌که خدا را نمی‌شناسند، تو را که می‌شناسند، خدا را بشناسند!


سرنوشت تو، متن‌ی است که، اگر ندانی، دست‌های نویسندگان، و اگر بدانی، خود، می‌توانی نوشت


هر چه هست، برای مصلحتی است،
هر که هست، به خاطر منفعتی است،
هیچ چیز، به "خودش"، نمی‌ارزد،
هیچ کس، به "خودش"، چیزی نیست"
همه چیز را، و همه کس را، برای سودی و فایده‌ای گذاشته‌اند


در کرانه‌ی بی‌نهایت آسمان، دو چیز مدهوش‌ام می‌کند :
آبی‌ی آسمانی که می‌بینم، و میدانم که نیست،
و خدایی که نمی‌بینم، و می‌دانم که هست


دل های بزرگ و احساس های بلند، عشق های زیبا و پرشکوه می آفرینند.


بالا بردن اندیشه
اگر قادر نیستی خود را بالا ببری، همانند سیب باش تا با افتادن‌ات اندیشه‌ای را بالا ببری


دیدن جهان
جهان را، ما ، نه آن‌چنان‌که واقعاً هست، می‌بینیم ، جهان را، ما، آن‌چنان‌که ما واقعاً هستیم، می‌بینیم


انسانیت
انسان به میزانی که می اندیشد ، انسان است، به میزانی که می آفریند انسان است نه به میزانی که آفریده های دیگران را نشخوار می کند


دلی که عشق ندارد
دلی که عشق ندارد و به عشق نیاز دارد، آدمی را همواره در پی گم شده اش، ملتهبانه به هر سو می کشاند!


تنهایی
هر کس به میزانی که به تنهایی نیاز دارد ، عظمت دارد و بی نیازتر است.