خالی سفره مونو پر از شقایق می کنه
واسه موج های سیاه ، دستا رو قایق می کنه
مثل یک معجزه اسمش تو کتابا اومده
تن اون شعرای عاشقانه گفتن بلده
...
همیشه غایب من ، زخم هامو مرحم میذاره
همیشه غایب من ، گریه هامو دوست نداره
نکنه یه وقت نیاد ، صداش به دادم نرسه
آینه ها سیاه بشه ، کور بشه چشم ستاره
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
نظر شما درباره این مطلب چیست؟